De Sanromán tiene los ojos marrones como las castañas del otoño, con una mirada de buho. Tiene la nariz puntiaguda como la cima de una montaña. Es una fuerte como un roble y habla mas que una cotorra.
Es una persona contenta y alegre como los dias claros de verano. La cabeza es pequeña y redonda con un manto de pelo negro sobre ella. Los labios son pequeños, finos y cálidos, la barba es fina y suave como el pelo de los perros.
Es muy alto parece un eucalipto y es un poco gordo como un barril. La cara es redonda como una pelota de futbol.
jueves, 17 de noviembre de 2011
Descripción del magistral de Clarín
De Pas no se pintaba. Más bien parecía blanquecino. En efecto, su cara blanca tenía los reflejos del agua. En los huesos, un tanto avanzados, bastante para dar energía y expresión característica al rostro, sin afearlo, había un ligero encarnado que a veces tiraba al color blanco y de las medias. No era pintura, ni el color de la salud, ni publicador del alcohol; era el rojo que brota en las mejillas al calor de palabras de amor o de vergüenza que se pronuncian cerca de ellas, palabras que parecen imanes que atraen el hierro de la sangre. Esta especie de saturación también la causa el orgasmo de pensamientos del mismo estilo.
En los ojos del Magistral, verdes, con pintas que parecían polvo de tabaco, lo más notable era la suavidad del hongo; pero en ocasiones, de en medio de aquella gordura pegajosa salía un resplandor punzante, que era una sorpresa desagradable, como una aguja en una almohada de plumas. Aquella mirada la resistían pocos; a unos les daba miedo, a otros asco; pero cuando algún audaz la sufría, el Magistral la humillaba cubriéndola con el telón carnoso de unos párpados anchos, gruesos, insignificantes, como es siempre la carne informe.
La nariz larga, recta, sin corrección ni dignidad, también era sobrada de carne hacia el extremo y se inclinaba como árbol bajo el peso de excesivo fruto. Aquella nariz era la obra muerta en aquel rostro todo expresión, aunque escrito en griego, porque no era fácil leer y traducir lo que el Magistral sentía y pensaba.
Los labios largos y delgados, finos, pálidos, parecían obligados a vivir comprimidos
por la barba que tendía a subir, amenazando para la vejez, aún lejana, entablar relaciones
con la punta de la nariz presionada. Por entonces no daba al rostro este defecto apariencias
de vejez, sino expresión de prudencia de la que toca en cobarde hipocresía y anuncia frío y
calculador egoísmo. Podía asegurarse que aquellos labios guardaban como un tesoro la
mejor palabra, la que jamás se pronuncia. La barba puntiaguda y turbulenta semejaba el
candado de aquel tesoro.
La cabeza pequeña y bien formada, de espeso cabello negro muy recortado, descansaba sobre un robusto cuello, blanco, de fuertes músculos, un cuello de atleta, proporcionado al tronco y extremidades del fornido eclesiástico, que hubiera sido en su aldea el mejor jugador de bolos, el mozo de más partido; y a lucir entallada levita, el más apuesto callejano de Vetusta.
palabras que parecen imanes que atraen el hierro de la sangre: palabras muy bonitas.
verdes, con pintas que parecían polvo de tabaco: Tenía los ojos con pintas verdes
de en medio de aquella gordura pegajosa salía un resplandor punzante, que era una sorpresa desagradable, como una aguja en una almohada de plumas:
el telón carnoso de unos párpados anchos, gruesos, insignificantes, como es siempre la carne informe:
Tenía los parpados con muchas venas.
Los labios largos y delgados, finos, pálidos, parecían obligados a vivir comprimidos
por la barba que tendía a subir: Que la barba le tapaba los labios.
La barba puntiaguda y turbulenta semejaba el candado de aquel tesoro: La barba no lo dejaba hablar.
En los ojos del Magistral, verdes, con pintas que parecían polvo de tabaco, lo más notable era la suavidad del hongo; pero en ocasiones, de en medio de aquella gordura pegajosa salía un resplandor punzante, que era una sorpresa desagradable, como una aguja en una almohada de plumas. Aquella mirada la resistían pocos; a unos les daba miedo, a otros asco; pero cuando algún audaz la sufría, el Magistral la humillaba cubriéndola con el telón carnoso de unos párpados anchos, gruesos, insignificantes, como es siempre la carne informe.
La nariz larga, recta, sin corrección ni dignidad, también era sobrada de carne hacia el extremo y se inclinaba como árbol bajo el peso de excesivo fruto. Aquella nariz era la obra muerta en aquel rostro todo expresión, aunque escrito en griego, porque no era fácil leer y traducir lo que el Magistral sentía y pensaba.
Los labios largos y delgados, finos, pálidos, parecían obligados a vivir comprimidos
por la barba que tendía a subir, amenazando para la vejez, aún lejana, entablar relaciones
con la punta de la nariz presionada. Por entonces no daba al rostro este defecto apariencias
de vejez, sino expresión de prudencia de la que toca en cobarde hipocresía y anuncia frío y
calculador egoísmo. Podía asegurarse que aquellos labios guardaban como un tesoro la
mejor palabra, la que jamás se pronuncia. La barba puntiaguda y turbulenta semejaba el
candado de aquel tesoro.
La cabeza pequeña y bien formada, de espeso cabello negro muy recortado, descansaba sobre un robusto cuello, blanco, de fuertes músculos, un cuello de atleta, proporcionado al tronco y extremidades del fornido eclesiástico, que hubiera sido en su aldea el mejor jugador de bolos, el mozo de más partido; y a lucir entallada levita, el más apuesto callejano de Vetusta.
palabras que parecen imanes que atraen el hierro de la sangre: palabras muy bonitas.
verdes, con pintas que parecían polvo de tabaco: Tenía los ojos con pintas verdes
de en medio de aquella gordura pegajosa salía un resplandor punzante, que era una sorpresa desagradable, como una aguja en una almohada de plumas:
el telón carnoso de unos párpados anchos, gruesos, insignificantes, como es siempre la carne informe:
Tenía los parpados con muchas venas.
Los labios largos y delgados, finos, pálidos, parecían obligados a vivir comprimidos
por la barba que tendía a subir: Que la barba le tapaba los labios.
La barba puntiaguda y turbulenta semejaba el candado de aquel tesoro: La barba no lo dejaba hablar.
martes, 15 de noviembre de 2011
EL DIARIO DE ANA FRANK
Después de casarse Otto y Edith Frank se marcharon a vivir a Fráncfort (Alemaña). Los hijos no tardaron en llegar a junto de ellos, en 1926 llegó Margot y en 1929 Ana. Los primeros años que están allí son felices pero pasado los años hay una crisis económica que va ganando terreno.En el año 1933 Hitler coje el mando del gobierno alemán, Otto y Edith están muy preocupados. En 1933 a Otto se le presenta la oportunidad de irse a montar una empresa en Amsterdam y se van a vivir todos para Holanda. Mientras las niñas van a la escuela mientras Otto trabaja en la fábrica. Estando allí se les presenta la Segunda Guerra Mundial y vuelven estar en peligro. El 10 de mayo de 1940, Alemaña invade Holanda. Una vez que Holanda esta invadida la empresa de Otto se le presentan muchas dificultades y les ponen mas restrinciones. A Margot le llega una una citación para viajar a un campo de trabajo en Alemania, pero a Otto y a Edith le parece una situación muy peligrosa y deciden esconderse con sus niñas en un sitio seguro.
martes, 8 de noviembre de 2011
Carta a xente do século XIX
Queridos cidadáns:
Teño que avisaros duns acontecementos que van a pasar neste século.
NAPOLEÓN foi un militar, politico e gobernante. Naceu no ano 1769 e morreu exiliado na isla de Santa Elena 1821. Cando comezou a revolución e independizáronse Córcega e Francia, Napoleón fuxiu coa súa familia a a Francia en el 1793.
No ano 1794 foi nomeado general da brigada e lle confiaron o mando da artilleria Francesa e Italiana.
A REVOLUCIÓN DE 1820 afectou a área do meditterraneo, sobre todo en España, Nápoles e Grecia.
A REVOLUCIÓN DE 1830 afectou a Bélxica, Polonia, Italia e Alemaña. Tamén afectou os burgueses e obreiros. Bélxica o final logro independizarse dos Países Baixos (Holanda) a que se había unido no ano 1815.
A REVOLUCIÓN DE 1848 afectou a Francia e se estendeu por Europa. As causas desta revolución foi a crise económica de Francia e a negación dos dereitos e liberdade.
A RESTAURACIÓN está comprendida entre a definitiva caida de Napoleón (1815) e o inicio do proceso revolucionada de 1830. En Europa esta etapa caracterizouse polo intento de recomposición do entramado do antigo reximen.
O LIBERALISMO e un movemento de amplía proxección que defendía como idea esencial o desarrolo da liberdade para conseguir o o progreso da sociedade. Tamén nesta época houbo un gran cambio social que garantizou o poder da burguesía e a instauración dun orden baseado so na riqueza.
O ROMANTICISMO e unha reacción contra a corrente neoclasica que chegou a alcanzar o cénit no periodo definido pola Revolución Francesa.
Tamén houbo moitas manisfestacións romanticas que abarcaron os ambitos da arte, literatura e música.
O NACIONALISMO podémolo definir como a ideoloxía que atribuye a entidade propia e diferenciada a un territorio e os cidadáns.
Teño que avisaros duns acontecementos que van a pasar neste século.
No ano 1794 foi nomeado general da brigada e lle confiaron o mando da artilleria Francesa e Italiana.
A REVOLUCIÓN DE 1820 afectou a área do meditterraneo, sobre todo en España, Nápoles e Grecia.
A REVOLUCIÓN DE 1830 afectou a Bélxica, Polonia, Italia e Alemaña. Tamén afectou os burgueses e obreiros. Bélxica o final logro independizarse dos Países Baixos (Holanda) a que se había unido no ano 1815.
A REVOLUCIÓN DE 1848 afectou a Francia e se estendeu por Europa. As causas desta revolución foi a crise económica de Francia e a negación dos dereitos e liberdade.
A RESTAURACIÓN está comprendida entre a definitiva caida de Napoleón (1815) e o inicio do proceso revolucionada de 1830. En Europa esta etapa caracterizouse polo intento de recomposición do entramado do antigo reximen.
O LIBERALISMO e un movemento de amplía proxección que defendía como idea esencial o desarrolo da liberdade para conseguir o o progreso da sociedade. Tamén nesta época houbo un gran cambio social que garantizou o poder da burguesía e a instauración dun orden baseado so na riqueza.
Tamén houbo moitas manisfestacións romanticas que abarcaron os ambitos da arte, literatura e música.
O NACIONALISMO podémolo definir como a ideoloxía que atribuye a entidade propia e diferenciada a un territorio e os cidadáns.
A UNIFICACIÓN ITALIANA aconteceu a mediados do século XIX. A orixe deste proceso tivo lugar nos territorios do norte. Alí desencadearon unha seria de revoltas antiastriacas de carácter liberal nun movemento intelectual, cultural e unitario denominado “Risorgimento”.
A UNIFICACIÓN ALEMANA foi un proceso do pobo que tivo ligar a finais do século XIX e que culminou coa creación do Imperio Alemán o 18 de xaneiro do ano 1871.
Bueno, cidadans isto e todo co que vos podedes encontrar neste século, así que andade con cuidado.
Unha aperta.
jueves, 27 de octubre de 2011
Historia da lingua galega
A chegada dos romanos
Ai dous mil anos en galicia non se falaba o galego nin en Madrid o castelán, falábase a lingua dos antigos habitantes. So se conservan palabras como: Samil, Barallobre, Cambre, toxo, alpendre, burato, touciño...
Cando chegaron os romanos xa se empezaban a ver os primeiros castros. Polo norte tamén se asomaban as naves de Xulio César. Os homes e mulleres tiveron que enfrontarse no monte e por culpa disto entrou o latín.
O Latín vulgar
Os romanos falaban e escribían en latín, pero non era o mesmo latín dos romanos cultos. Tamén viñeron moitos bárbaros que falaban un latín macarrónico. Este latín chamábase latín vulgar, e os que falaban os romanos era o latín culto. Os novos galegos que escoitaron falar o latín vulgar foron converténdoa nunha nova lingua, o galego.
No século XX nace o reino de Portugal e Gallaecia que estaba dividida polo rio Miño.
Os portugueses levaron o galego-portugés ata Lisboa e o Algarve. E continuaron por Brasil, China e África.
Na Idade Media xa se falaba o galego en todas as vilas e cidades de Galicia. Era a lingua de uso normal.
Os trobadores pasaban o día escribindo cantigas de amor, cantigas de amigo, de escarnio e maldicir. Alfonso X o sabio escribia en galego as suas composicións poéticas.
Os Séculos Escuros
Os Séculos Escuros coñecese porque un día meteuse o sol polo oriente e non volveu a saír ata varios séculos mais tarde. No século XV a raiña Isabel de
Castela e o rei Fernando de Aragón e foron ampliando o reino ata as Novas Indias. O catalán seguiu penetrando en galicia, pero a xente seguiu falando en galego.
O galego desapareceu dos dos documento porque agora teñen que estar escritos en castelán. Nos séculos escuros como a xente falaba en castelán houbo conflitos de diglosia entre as duas linguas.
Os Séculos de ouro
No século de ouro os homes labregos e mulleres tiveron que marchar a Castela a buscar traballo, ían segar os campos. En Castela estaban pasando por un momento de miseria e a xente empezaron a burlarse dos galegos. O autoodio era que unha persoa humilde chagase a despreciar a si misma porque en Castela era moi normal chamarlle a xente Paio como aqui e normal chamarlle Pepe ou Borja.

O Século das luces
No século das luces (XVIII) España saiu da crise economica. Nesta época o millo e as patacas axudaron muito porque foi cando chegaron os galegos de América.
Os Ilustrados
Naquela época as escolas eran todas católicas e aprendíase a falar castelan e latín. Había nenos que solo escoitaban falar o galego na vida diaria coa familia.
O Padre Feixoo, o padre Sarmiento e outros reclamaban a categoría do idioma galego.
O Rexurdimento
No século XIX o galego volveuse a escribir nos libros, e Rosalia de Castro, Curros Enriquez e Pondal, escribiros poemas.
Neste século tamén apareceu o galegismo que é un movemento cultural e político que defende a Galicia e o seu idioma. Ainda que os escritores escriban en galego o castelán seguíase a falar en vilas e cidades.
Castelán na escola
O Goberno de Madrid púxose a uniformar a lingua para que todo o mundo falase en Castelán e na escola tamén. Este goberno puxo lingua obrigatoria en castelán e ameazou en castigar os mestres que falasen en galego na educación.
Con este apoio o castelan seguia avanzando polas vilas e cidades de Galicia.
Galicia dividida
Outra decisión que planteou o goberno de Madrid poruque a xunta ainda non existia, foi dividir Galicia en catro provincias. De esta maneira no ano 1833 Galicia quedou dividida en catro provincias: A Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra.
A xente galegista queria o pais xunto e falando o galego o seu idioma oficial.
Os precursores
Rosalía de castro, Manuel Murguía, Eduardo Pondal e Curros Enriquez, coñecéronse como Precursores porque foron os que iniciaron a recuperacion do galego na literatura.
Unha lingua de orella
Os escritores galegos encontraronse cun problema de que non tiñan diccionarios nin gramática.
No século XIX publicáronse as primeiras gramaticas de galego q tamen se plubicaron os primeiros diccionarios ainda que erean en galego-castelán.
Unhga lingua para poetas
Os galegos pensaban que o galego so era para falar cos colegas, nas ferias e coas bestas.
Volveu a ser a lingua utilizada na poesía e na escritura.
Unha lingua para científicos
No século XX a xente da xeración nos tirou o galego da poesía.
A lingua galega tratou todos os temas de ciencias.
O estatuto do 36
O 14 de abril de 1931, proclamouse a II República e o rei Alfonso abandona a poltrona.
Os galegos fundaron un partido que a sua finalidade era estudar o galego.
O golpe do 36
O 18 de xuño de 1936 o galego volveu sufrir outro ataque, esta vez contra un ferrolán.
O primeiro que fixeron estes primeiros galegos foi botar a baixo o estatuto de Galicia. O ataque durou corenta anos e o poeta Celso Emilio Ferreiro chamaulle a este periodo "longa noite de pedra".
A lingua desterrada
Neste novo século escuro o galego volveu a desaparecer dos libros porque o prohibiron os golpistas.
México, Bos Aires e outras cidades americanas acolleron os galegos desterrados. E foi alí onde o galego volveu os libros.
Unha lingua clandestina
Nos anos 50 Franco e os seus tiveron abrir a man para non aparecer diante do mundo polos lobos que eran. O galego foi aparecendo pouco a pouco nos libros outra vez.
Galego non obrigatorio
Cando Franco morreu Galicia volveu a ter Estatuto de Autonomía, e non obriga a coñecer o galego nin a falalo.
Tranquilos! el gallego aún no ha muerto
Actualmente o galego sigue estando nas vilas antigas e nos feirantes.
Ai dous mil anos en galicia non se falaba o galego nin en Madrid o castelán, falábase a lingua dos antigos habitantes. So se conservan palabras como: Samil, Barallobre, Cambre, toxo, alpendre, burato, touciño...
Cando chegaron os romanos xa se empezaban a ver os primeiros castros. Polo norte tamén se asomaban as naves de Xulio César. Os homes e mulleres tiveron que enfrontarse no monte e por culpa disto entrou o latín.
O Latín vulgar
Os romanos falaban e escribían en latín, pero non era o mesmo latín dos romanos cultos. Tamén viñeron moitos bárbaros que falaban un latín macarrónico. Este latín chamábase latín vulgar, e os que falaban os romanos era o latín culto. Os novos galegos que escoitaron falar o latín vulgar foron converténdoa nunha nova lingua, o galego.
No século XX nace o reino de Portugal e Gallaecia que estaba dividida polo rio Miño.
Os portugueses levaron o galego-portugés ata Lisboa e o Algarve. E continuaron por Brasil, China e África.
Na Idade Media xa se falaba o galego en todas as vilas e cidades de Galicia. Era a lingua de uso normal.
Os trobadores pasaban o día escribindo cantigas de amor, cantigas de amigo, de escarnio e maldicir. Alfonso X o sabio escribia en galego as suas composicións poéticas.
Os Séculos Escuros
Os Séculos Escuros coñecese porque un día meteuse o sol polo oriente e non volveu a saír ata varios séculos mais tarde. No século XV a raiña Isabel de
Castela e o rei Fernando de Aragón e foron ampliando o reino ata as Novas Indias. O catalán seguiu penetrando en galicia, pero a xente seguiu falando en galego.
O galego desapareceu dos dos documento porque agora teñen que estar escritos en castelán. Nos séculos escuros como a xente falaba en castelán houbo conflitos de diglosia entre as duas linguas.
Os Séculos de ouro
No século de ouro os homes labregos e mulleres tiveron que marchar a Castela a buscar traballo, ían segar os campos. En Castela estaban pasando por un momento de miseria e a xente empezaron a burlarse dos galegos. O autoodio era que unha persoa humilde chagase a despreciar a si misma porque en Castela era moi normal chamarlle a xente Paio como aqui e normal chamarlle Pepe ou Borja.
O Século das luces
No século das luces (XVIII) España saiu da crise economica. Nesta época o millo e as patacas axudaron muito porque foi cando chegaron os galegos de América.
Os Ilustrados
Naquela época as escolas eran todas católicas e aprendíase a falar castelan e latín. Había nenos que solo escoitaban falar o galego na vida diaria coa familia.
O Padre Feixoo, o padre Sarmiento e outros reclamaban a categoría do idioma galego.
O Rexurdimento
No século XIX o galego volveuse a escribir nos libros, e Rosalia de Castro, Curros Enriquez e Pondal, escribiros poemas.
Neste século tamén apareceu o galegismo que é un movemento cultural e político que defende a Galicia e o seu idioma. Ainda que os escritores escriban en galego o castelán seguíase a falar en vilas e cidades.
Castelán na escola
O Goberno de Madrid púxose a uniformar a lingua para que todo o mundo falase en Castelán e na escola tamén. Este goberno puxo lingua obrigatoria en castelán e ameazou en castigar os mestres que falasen en galego na educación.
Con este apoio o castelan seguia avanzando polas vilas e cidades de Galicia.
Galicia dividida
Outra decisión que planteou o goberno de Madrid poruque a xunta ainda non existia, foi dividir Galicia en catro provincias. De esta maneira no ano 1833 Galicia quedou dividida en catro provincias: A Coruña, Lugo, Ourense e Pontevedra.
A xente galegista queria o pais xunto e falando o galego o seu idioma oficial.
Os precursores
Rosalía de castro, Manuel Murguía, Eduardo Pondal e Curros Enriquez, coñecéronse como Precursores porque foron os que iniciaron a recuperacion do galego na literatura.
Unha lingua de orella
Os escritores galegos encontraronse cun problema de que non tiñan diccionarios nin gramática.
No século XIX publicáronse as primeiras gramaticas de galego q tamen se plubicaron os primeiros diccionarios ainda que erean en galego-castelán.
Unhga lingua para poetas
Os galegos pensaban que o galego so era para falar cos colegas, nas ferias e coas bestas.
Volveu a ser a lingua utilizada na poesía e na escritura.
Unha lingua para científicos
No século XX a xente da xeración nos tirou o galego da poesía.
A lingua galega tratou todos os temas de ciencias.
O estatuto do 36
O 14 de abril de 1931, proclamouse a II República e o rei Alfonso abandona a poltrona.
Os galegos fundaron un partido que a sua finalidade era estudar o galego.
O golpe do 36
O 18 de xuño de 1936 o galego volveu sufrir outro ataque, esta vez contra un ferrolán.
O primeiro que fixeron estes primeiros galegos foi botar a baixo o estatuto de Galicia. O ataque durou corenta anos e o poeta Celso Emilio Ferreiro chamaulle a este periodo "longa noite de pedra".
A lingua desterrada
Neste novo século escuro o galego volveu a desaparecer dos libros porque o prohibiron os golpistas.
México, Bos Aires e outras cidades americanas acolleron os galegos desterrados. E foi alí onde o galego volveu os libros.
Unha lingua clandestina
Nos anos 50 Franco e os seus tiveron abrir a man para non aparecer diante do mundo polos lobos que eran. O galego foi aparecendo pouco a pouco nos libros outra vez.
Galego non obrigatorio
Cando Franco morreu Galicia volveu a ter Estatuto de Autonomía, e non obriga a coñecer o galego nin a falalo.
Tranquilos! el gallego aún no ha muerto
Actualmente o galego sigue estando nas vilas antigas e nos feirantes.
martes, 25 de octubre de 2011
Un día vi una historia de un perro que se escapara de la casa del dueño y fue andando por la carretera hasta llegar a un bosque en donde paro a descansar. Mas tarde cuando el perro se levantó siguio andando por una carretera sin rumbo hasta que llegó a un pueblo y encontró un señor viejo que lo acogió en su casa para cuidarlo. El dueño que se llamaba Pedro le puso Tobi al perro.
Al día siguiente Pedro fue a comprarle una cadena para llevar a pasear por el paseo. Cuando el señor se lo enseñó al nieto que tiene 10 años y se llama Paco quedó contentisimo porque el siempre quiso tener un perro.
Paco lo llevo a pasear un dia con la nueva correa y Tobi cuando hiba andando tranquilo se le rompio la correa y Paco sin darse cuenta se le escapó y quedo muy disgustado. Cuando lleg
Al día siguiente Pedro fue a comprarle una cadena para llevar a pasear por el paseo. Cuando el señor se lo enseñó al nieto que tiene 10 años y se llama Paco quedó contentisimo porque el siempre quiso tener un perro.
Paco lo llevo a pasear un dia con la nueva correa y Tobi cuando hiba andando tranquilo se le rompio la correa y Paco sin darse cuenta se le escapó y quedo muy disgustado. Cuando lleg
Ejercicio de cohesión textual
Una historia de amor animal.
Aquella radiante mañana de mayo, Marta decidió salir a pasear con su perro Trisky por el espeso bosque que rodeaba su solitaria casa. Ella tenía quince años y su perro cinco. Marta y su perro eran inseparables porque no necesitaran hablarse para saber qué estaban pensando el uno y el otro.
Por tanto aquel día era diferente y Marta pronto sabría por qué. Cuando llegaron a uno de los claros de aquel espeso bosque observó una conducta extraña en el perro entonces el empezó a olisquear a su alrededor y a ponerse nervioso entonces Marta decidió soltarlo para darle la posibilidad de mostrarle el bosque que lo ponía tan nervioso. El perro comenzó a emitir unos gañidos tan lastimeros que hizo temer a Marta que estuviese herido en alguna de las patas. Al final tenía sanas todas sus patas.
Después empezó a correr y la guió a través de los matorrales del espeso bosque. La niña, sorprendida, pudo ver de qué se trataba. Vio cómo el perro se acercaba a una madriguera desde donde se escuchaban unos ansiosos lloros caninos.
¨_ “¡En definitiva mi perro ha sido papá!”- gritó Marta emocionada. Seis pequeños perros mamaban con fruición de la paciente madre, madre que con ojillos llorosos miraba fijamente a los pequeños perros ignorando al ilusionado padre que había rastreado el olor de los hijos hasta encontrar en el medio de un espeso bosque.
Entonces Marta, llena de ilusión, decidió que adoptaría a los seis perritos y criaría hasta conseguirles un hogar en el que cuidasen a los perros adecuadamente. Mientras no fuese, tanto Marta como su perro Trisky disfrutarían de la felicidad que los pequeños perritos y el amantísima madre traerían a su triste y solitario hogar en medio de un denso y solitario bosque.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)